Wszystkie wpisy, których autorem jest mmoldawa

Żur czyli idealne danie na jesienną pluchę.

Żur to sycąca, aromatyczna i rozgrzewająca zupa. Idealna wręcz by zabrać ją ze sobą na jesienne wędkowanie i ze smakiem wrąbać na obiad. Przygotowanie jest proste a czosnek sprawia, że można ją długo przechowywać w zawekowanym słoiku.


Składniki:

  • Trzy plasterki surowego wędzonego boczku
  • Dwa kawałki wędzonej kiełbasy
  • Trzy lub cztery kawałki białej kiełbasy
  • Sześć dużych ziemniaków
  • Jedna duża cebula
  • Zakwas / Żur około 400g ( ja używam zazwyczaj Oblaty w opakowaniach 470g)
  • Trzy lub cztery ząbki czosnku
  • Kostka rosołowa drobiowa lub drobiowo warzywną

Przygotowanie:

Obieramy ziemniaki, kroimy w kostkę i odstawiamy w misce zalane wodą.

Kroimy boczek w kostkę i wrzucamy do garnka by się lekko wytopił. Następnie wrzucamy pokrojoną w plasterki wędzoną kiełbasę. Obsmażamy ją do momentu aż plasterki zaczną się wyginać.
Do mięsa wrzucamy cebulę pokrojoną w średnią kostkę, połowę pokrojonego w plasterki czosnku.


Przykrywamy garnek. Mieszamy od czasu do czasu aż cebula się zeszkli i zmięknie. Możemy delikatnie podlać wodą by cebula się nie przypaliła. Wodę w takich wypadkach zawsze wlewam gorącą.
Jak cebula jest już niemal miękka wrzucam też ziemniaki i całe lub przekrojone na pół kawałki białej surowej kiełbasy. Po chwili zalewam całość wrzątkiem, ( około 2 litry) i gotuję na wolnym ogniu.


Kiedy ziemniaki są miękkie ( ale się nie rozpadają ) wrzucam kostkę rosołową a gdy się rozpuści wlewam około 400ml żuru. W tym momencie każdy z nas sam musi zdecydować czy woli żur bardziej gęsty i kwaśny czy też rzadszy i łagodniejszy.
Na wyprawy wędkarskie wolę lżejszą wersję żuru i dlatego nie wlewam całej zawartości butelki.


Kiedy żur się zagotuje, gorący wlewam do słoików, do każdego wkładam kilka plasterków czosnku i zakręcam.
Słoiki pięknie się zawekują i będą mogły z nami wyruszyć nad wodę.
Podczas przerwy w łowieniu wystarczy odkręcić słoik, podgrzać go na kuchence turystycznej i gotowe.

Do każdej porcji polecam zabrać dwie kromki żytniego pieczywa.
Gorący, pachnący i rozgrzewający da nam solidnego kopa, zwłaszcza jesienią gdy zimno i deszcz da nam w kość podczas wędkowania.

Smacznego!


Ciemna strona No Kill. Czyli „Nie zabieram, to mi wolno”

Od kilku lat obserwuję pewnego rodzaju zjawisko wśród wędkarzy, którzy nie zabieranie ryb potraktowali wymówkę do jawnego łamania przepisów. Jest to dla mnie tym bardziej przykre, że wśród nich znajdują się i przedstawiciele dużych firm wędkarskich i działacze okręgów PZW i nawet wędkascy celebryci. Co więcej zjawisko to jest coraz częstsze i coraz rzadziej piętnowane przez uczciwych wędkarzy. Z tego to powodu, wyciągnąłem ten tekst z szuflady (napisany leżał tam już od dwóch lat), poddałem korekcie i postanowiłem opublikować.
Opublikować wstydliwą listę grzechów, nas wędkarzy, którzy zamiast dbać o polepszenie rybostanu naszych wód, często podczas  wędkowania łamiemy najbardziej elementarne przepisy i co gorsza poprzez rozgłaszanie tego promujemy tego typu zachowania.

Celowe łowienie ryb w czasie trwania okresu ochronnego.

Zacznijmy od przepisów a zapis dotyczący okresu ochronnego jest niezwykle prosty:

„Niedozwolony jest połów ryb i raków w okresach ochronnych …”

Oznacza to, że w czasie, kiedy ustawodawca wyznaczył okres ochronny danego gatunku nie możemy go łowić. Wydawało by się, że to takie proste. Okazuje się jednak że nie.

Wielu wędkarzy za nic ma sobie okresowy zakaz połowu.

W grudniu czy styczniu co bardziej niecierpliwi z premedytacją łowią pstrągi potokowe. Nad dobrymi pstrągowymi rzekami a muszkarze prześcigają się ze spinningistami. Do wody lecą najlepsze pstrągowe woblery i wymuskane streamery. Np w moim rodzimym okręgu jest zakaz spinningu w czasie okresu ochronnego pstrąga, więc wędkarze szybko wykupują zezwolenia na okręgi sąsiednie i tam radośnie łowią pstrągi nie zważając na obowiązujące przepisy. Co więcej są wśród nich tacy, którzy udzielają się w okręgu PZW, pełnią funkcje w swoich kołach. Są też tacy, którzy reprezentują okręg na zawodach wędkarskich wysokiej klasy. Wstyd mi, że należę do tego samej organizacji co oni. Wstyd mi kiedy widzę patrzących z niechęcią na rejestrację mojego samochodu wędkarzy z sąsiednich okręgów.

W styczniu Ci, którzy jeszcze nie wyłowili się jesiennych sandaczy radośnie przedłużają sobie sezon na miesiące zimowe. Znalezione pod koniec legalnego sezonu ryby, łowione są dalej z premedytacją czasem i do marca, zanim zejdą na tarliska. Sandaczowe gumy penetrują dno na zimowiskach. Konkurencja mniejsza a łowienie cały czas wspaniałe!

W kwietniu po płyciznach jezior spacerują „wędkarze” uzbrojeni w mocny sprzęt, zabezpieczający linkę główną metalowymi przyponami, do agrafki przypięte 15 cm gumy, ciężkie jerki i duże wahadłówki.

W tym samym miesiącu nad wieloma rzekami inni „łowcy” uganiają się za boleniami, są miejsca gdzie przez cały miesiąc słychać tylko świst daleko posyłanych ciężkich boleniowych woblerów i szum szybko zwijanej plecionki czy żyłki.

Czasem niestety muszą dzielić się łowiskiem z sumiarzami, którzy od marca okupują większe polskie rzeki. I nie mówię tu tylko o zestawach stacjonarnych „dyskretnie” umieszczonych w pobliżu tarlisk. Mówię tu o odgłosach kwoka niosących się po wodzie konkurujących z dźwiękami budzącej się do życia wiosennej przyrody.

I niestety mógłbym wymieniać dalej 🙁 a wędkarskich sposobów na łamanie prawa mamy wszak więcej i nie chciał bym ich pominąć.

Łowienie w miejscach niedozwolonych.

Tu zdecydowanie, królują wszelkiego rodzaju, śluzy, zapory, budowle hydrotechniczne, oraz oznaczone tarliska ryb. Zwłaszcza te pierwsze przez cały rok są siedliskiem wielu gatunków ryb. I przez cały sezon okupowane są przez wielu wędkarzy, którzy za nic mając przepisy upodobali sobie tego typu łowiska. Muszą się swoimi miejscówkami dzielić z kłusownikami, którzy z tego typu miejsc pozyskują rybie mięso. Jest to mego przykry widok, kiedy widzi się zgrupowanie „wędkarzy”, którzy jedni pakują ryby do reklamówek a drudzy wieczorem po powrocie z ryb wstawiają zdjęcia na grupy wędkarskie Facebooka. Jedni drugim nie przeszkadzają, ani jedni ani drudzy nie zadzwonią do służb by zgłosić wykroczenie. Wszak i jedni i drudzy zdają sobie sprawę iż łamią obowiązujące prawo. Ze względu na zgrupowania ryb popularna bardzo jest tam jedna technika… O tym jednak w kolejnym akapicie.

Łowienie ryb niedozwolonymi technikami.

Wspomniałem powyżej o jednej najpopularniejszej technice „łowienia”. Mam na myśli łowienie na szarpaka. Technika, którą widzimy głównie właśnie w pobliżu wszelkiego rodzaju budowli wodnych, a także w jesiennych zimowiskach ryb. Kiedyś kojarzyła mi się ta technika z typowymi kłusownikami, którzy pozyskiwali mięso wszelkimi dostępnymi metodami. Niestety nad wodą można już spotkać wędkarzy świetnie ubranych, z dobrym sprzętem, którzy często choć bardziej subtelnie to stosują tę właśnie technikę. Co więcej jesienią na zaporówkach również spotkać można takich, którzy łowią w ten sposób. Jakże to dziwny widok kiedy na dobrej łodzi, wyposażonej w dobry silnik, dużą echosondę ląduje co jakiś czas dziwnie zahaczona ryba, jedna, druga, trzecia…

Z przykrością muszę tu również wspomnieć o wędkarzach muchowych. Niestety są tacy, którzy zachłysnąwszy się metodą żyłkową zapomnieli całkowicie o przepisach. Świst zestawów żyłkowych, które podają na kilkanaście metrów przynęty to już codzienność na wodach krainy pstrąga i lipienia.  Chęć złowienia ryby jest tak silna, a techniki tradycyjne „za trudne” że niestety część muszkarzy posuwa się do łamania elementarnych przepisów definiujących tę metodę.

Łowienie o niedozwolonej porze.

Wydawało by się, że temat mało istotny, dotyczący niewielkiej ilości wędkarzy, jednak niestety i tu niektórzy koledzy o kiju w pogoni za trudnymi rybami zapominają o przepisach. Mam na myśli  połów w nocy ryb łososiowatych. Przepisy pozwalają nam na rozpoczęcie wędkowania godzinę przed wschodem i zobowiązuje nas do zakończenia wędkowania najpóźniej godzinę po zachodzie słońca. Są jednak gatunki, które są duża bardziej aktywne w nocy niż w dzień. Są to głównie głowacice, trocie i łososie. Tajemnicą poliszynela jest że wiele pięknych ryb łowionych jest po prostu w nocy. Zdjęcia, które oglądamy w „internetach” często bardziej pasują do nocnych połowów sandaczy, a w opisach często przewija się zdanie, że ryby wzięły tuż przed wschodem lub tuż po zachodzie słońca. Przykre to ale prawdziwe.

Niedozwolone zbrojenie przynęt.

I tu też my wędkarze potrafimy się „popisać” Przepisy dotyczące ilości haczyków (kotwic) służących np. do uzbrojenia woblera, żywca, czy sumowego teasera, nie pozostawiają żadnych wątpliwości. Cóż z tego kiedy patrząc jakich zestawów używają łowiący sumy w Polsce, czasem trudniej znaleźć zestaw zgodny z regulaminem niż taki, którego używać nie wolno.

Podobna sytuacje niestety ma miejsce, gdy wybierzemy się na ryby w miejsca gdzie stosować można tylko haki bezzadziorowe.

Wystarczy wyłowić urwaną przez innego wędkarza przynętę, zdjąć zaczepionego na drzewie woblera i okazuje się, że usunięte, lub zagięte zadziory to wielka rzadkość

I choć mógłbym wymieniać dalej pozwolę sobie zakończyć już tę listę wykroczeń.

Napisałem ten tekst i odważyłem się opublikować, przede wszystkim z powodu lawiny narzekań na stan naszych wód. Z powodu niekończących się utyskiwań na działalność PZW, z powodu zrzucania winy na rybaków, kormorany i kłusowników.

Jak jednak mamy to zmienić skoro rzesze wędkarzy w całej Polsce łamią prawo. Począwszy od szarego „Kowalskiego” poprzez działaczy PZW a na celebrytach wędkarskich kończąc.

I żeby być uczciwym i mi zdarzyło się wrzucić przynętę tam, gdzie nie powinna ona wylądować czy użyć nieregulaminowej przynęty, ale nie będę wciskał ludziom kitu, że to dobre że to nie ma znaczenia bo przecież skoro nie zabieram to mi wolno!

Marek

Mikado fishunter. Moje najlepsze kopyto

Z Mikado Fishunter spotkałem się po raz pierwszy kilka lat temu. Po latach używania klasycznych kopyt z Relax`a i Manns`a przyszła fascynacja gumami bardziej „nowoczesnymi” i kopyta coraz częściej zamiast nad wodą zostawały w domu. Po jakimś czasie jednak przypomniałem sobie i o tym rodzaju przynęty. Okazało się wtedy, że w mojej okolicy wcale nie tak łatwo kupić używane przeze mnie kiedyś gumy. Za to w sklepach dostępny był Mikado Fishunter.

Mikado Fishunter pierwsze wrażenia.

W sklepie guma prezentowała się lepiej niż dobrze. Odpowiednie proporcje korpusu do części ogonowej. Ciekawie wyprofilowane i duże kopyto, z przedłużoną częścią końcową daleko wystające poza dolną część korpusu. Dodatkowo wgłębienie z przodu, w które można schować główkę jigową. Materiał z którego jest wykonana miękki, plastyczny ale wydawał się odpowiednio trwały by guma nie została zniszczona przy pierwszym braniu. Nie mogłem się oprzeć 🙂 Kupiłem kilka kolorów w standardowej wielkości coś koło 12cm

Pierwsze testy nad wodą.

Fishunter został uzbrojony w lekkie główki około 5g. To taki mój fetysz 🙂 Jeśli guma pracuje w opadzie przy tym ciężarze główki zawsze znajdzie miejsce w moim pudełku. Pierwsze rzuty i niekłamany zachwyt. Przynęta o mocnej bocznej pracy, kopyto mocno wykręca ogon, ale nie wykłada przynęty. Na napiętej lince guma pięknie i mocno pracuje w opadzie. Nawet przy krótkich skokach przy dnie zawsze machnie ogonkiem. Cudo! Na cięższych główkach również bez żadnych zastrzeżeń. Trzeba było zatem dokupić kilka sztuk i tu pojawił się „problem”

Kolory Mikado Fishunter.

Paleta kolorów w jakich produkowana jest ta guma jest niewyobrażalnie wielka. Od absolutnie klasycznych typu perła, biały z różnymi kolorami grzbietu, motor oil, przez dwu kolorowe mocno brokatowe (np. górna część gumy z brokatem a dolna (brzuszek) bez. Tu moim super faworytem została guma o oznaczeniu 112RT. Do tego malowania nieregularne, w paski… Musiałem się ograniczyć i wybrałem kilka kilka najciekawszych. Dzisiaj jest jeszcze trudniej 🙂 Pojawiły się kolory w malowaniach typu realistic i naprawdę muszę się powstrzymywać by nie wyjść ze sklepu z pustym portfelem 🙂 A poza kolorami Mikado Fishunter produkowany jest w kilku wielkościach i te też musiałem sprawdzić.

Mniejszy Fishunter na okonie.

Mam to szczęście, że mieszkam w okolicy w której można złowić okazowego okonia, aby się do niego dobrać często muszę wyeliminować brania ryb mniejszych. Odpadają więc mikro przynęty prezentowane na drop shocie czy bocznym troku. Łowienie nad zarośniętymi łąkami na lekkich główkach wymaga dobrze pracującej przynęty i to Fishunter również pokazał swoje możliwości. Przynęty 5 i 8 cm świetnie mi się sprawdzają i muszę się przyznać, że wypierają inne kopyta z okoniowego pudełka.

Fishunter na Szczupaki

Przed jednym z wyjazdów do Szwecji uzupełniłem pudełka o większe rozmiary Fishuntera. Głównie w rozmiarze 15 cm ale pamiętam jak dziś, że kupiłem też dwa Goliaty 18 i dwa 22cm. W dużych rozmiarach tak właśnie firma mikado nazwała Fishuntera. Nie łowiłem wtedy jeszcze na casting i ciężko mi było posłużyć się tymi rozmiarami. Łowiłem na nie ale bez większych sukcesów. Co ciekawe na tym wyjeździe złowiłem ponad metrowego szczupaka na fishuntera 8cm 🙂

Po tym wielkie 22 długo leżały na dnie pudełka i nie zabierałem ich nad wodę. Zmieniło się to trzy lata temu kiedy kupiłem pierwszy zestaw castingowy. Przezbroiłem je i odkryłem jakby na nowo. Dwudziestodwu centymetrowy Goliat uzbrojony jedynie w kotwice fantastycznie pracował. Do tego mimo niemal 100g wagi mogę poprowadzić go na super płytkiej wodzie i ponad dywanem roślin. Co więcej, na napiętej lince super pracuje podczas ultra wolnego opadu, a nie jest to częste w przypadku tak wielkich gum (pieszczotliwie nazywanych kotletami).

W tym roku ta przynęta dała mi wiele pięknych ryb i jest zdecydowanym liderem wśród dużych gum których używam.

Mikado Fishunter podsumowanie

Dzięki mnogości kolorów, wielkości, dobremu materiałowi i nie ukrywajmy również niskiej cenie. Według mnie jest to w tej chwili najlepsze kopyto dostępne na rynku. To oczywiście moja subiektywna ocena i mimo że używam też innych kopyt to Mikado Fishunter jest dla mnie najbardziej uniwersalny i mogę na niego złowić każdy gatunek ryby. Tak więc dopóki będzie produkowany, będzie też w moim pudełku. A jeśli, ktoś by wpadł a szalony pomysł by zrezygnować z produkcji dokupię trochę „na zapas”

Mamucha / Mamuśka / Big Mama

Określenie używane głównie przez łowców szczupaków. Dużych, ogromnych, prawdziwych potworów. Popularne, slangowe i coraz bardziej rozpowszechniane, głównie za sprawą influencerów wędkarskich z mocnym wskazaniem na Youtuberów.

Powstałe w środowisku wędkarzy posługujących się castingiem, szerzej używane również wśród łowiących na trolling .

Terminem tym określamy ryby okazowe. Właściwie lekkim wstydem jest nazwanie „Mamuchą” ryby poniżej metra. Dodatkowo trzeba przyznać, że ryba poza długością powinna odznaczać się mocną, szeroką, ciężką budową ciała.

Określenie dużo bardziej pasuje do ryby niewiele przekraczającej metr ale grubej w karku o wielkim łbie, niż 110cm chudzielcowi, który wygląda jakby nie mam co zjeść od tygodni.

Skąd się mogło wziąć określenie Mamuśka?

Prawdopodobnie z błędnego przekonania że samce szczupaka nie dorastają do dużych rozmiarów i każdy wielki szczupak, z którym spotykają się wędkarze to samice. W rzeczywistości część Mamuch jest prawdopodobnie samcami 🙂

Określenie Big Mama w odniesieniu do wielkich szczupaków od kilku lat używane jest przez wędkarzy zza naszych zachodnich granic. Czy my, polscy wędkarze  Big Mamę zamieniliśmy na Mamuśkę, czy też niezależnie sami to wymyśliliśmy? Myślę, że nie jest to szczególnie ważne 🙂

Osobiście nie przepadam za tym określeniem i dla mnie zawsze (jak mawiał klasyk) Szczupak to będzie „Król wód jak lew jest król dżungli” Każdemu niezależnie czy dla niego duży szczupak jest królem czy mamuchą życzę co jakiś czas spotkania z nim 

Marek

Co to jest? Kosa / Przykosa rzeczna.

Przykosa rzeczna, to śród rzeczne wypłycenie, o kształcie przypominającym kiedyś często używane narzędzie rolnicze :). W rzeczywistości, gdyby spojrzeć na całość przykosy, zarówno tę najpłytszą jak i najgłębszą to obszar ten ma kształt najbliżej zbliżony do trójkąta.

Przykosa głównie zbudowana jest z piachu, lekkiego sypkiego. Po jej wewnętrznej stronie może znajdować się trochę żwiru o różnej granulacji. Większych kamieni, skał raczej w pobliżu przykos nie znajdziemy.

Wspomniana wewnętrzna część kosy jest płytsza, łagodnym spadkiem schodzi się w kierunku nurtu. Wieczorami na płytszych częściach przykosy grupuje się drobnica, przypływają jazie i klenie. Za nimi podążają bolenie, później sandacze i sumy.

Część zewnętrzna ma ostre, bywa, że niemalże pionowe spadki w kierunku dna. Jest nieporównywalnie głębsza niż część wewnętrzna. To niesamowite dobre łowiska, wszelkiego rodzaju drapieżników, właściwie o każdej porze, zarówno doby jak i roku.

Obfitość ryb, zmienność głębokości oraz natlenienie wody, sprawia, że to jedne z najlepszych miejscówek wędkarskich na dużych nizinnych rzekach.

Mimo, że przy niższych stanach wody po części przykos można chodzić (brodzić), to zdecydowanie lepiej i bezpieczniej jest je obławiać ze środków pływających.

Przykosy dla brodzących wędkarzy ze względu na materiał z którego są zbudowane (lotny piasek) są bardzo niebezpieczne i tylko super wytrawni wędkarze, z ogromnym doświadczeniem w brodzeniu w takich miejscach, mogą się pokusić o wędrowanie po nich.

Królową przykos jest bez wątpienia Wisła. Wprawdzie na nie uregulowanej Odrze, nizinnych odcinkach Narwi czy Bugu, również je spotkamy jednak to na Wiśle właśnie jest ich zdecydowanie najwięcej

Każdemu życzę by w swoim życiu choć raz trafił na taką, która obfituje w ryby i by dane mu było przekonać się jak wiele gatunków drapieżników można złowić właściwie z jednego miejsca 🙂

Marek

Otwarcie sezonu pstrągowego 2020

W piątek po południu wrzucam „graty” do samochodu, sprawdzam czy na pewno zabrałem najważniejsze rzeczy i ruszam. Przede mną kilku godzinna podróż by w sobotę z samego rana otworzyć sezon pstrągowy na jednej z najpiękniejszych rzek w Polsce.

            Drogę podzieloną mam na dwa etapy. Najpierw półtorej godziny do Łukasza, gdzie zostawiam samochód a później przepakowujemy się do samochodu Maćka i w pięciu ruszamy już w dalszą drogę.

            W aucie królują wędkarskie tematy. Pstrągi, lipienie, plany na majowe szczupaki. Kilometry uciekają i w końcu koło godziny 23 meldujemy się na miejscu.

Reszta ekipy już dawno rozgościła się na kwaterach. Rzucamy bagaże w pokojach i dołączamy do wesołego towarzystwa.

Mimo, że przez pół roku nie mogliśmy łowić pstrągów jakoś nie czuć presji by szybko iść spać by bladym świtem być już nad wodą. Nocne polaków rozmowy ciągną się jeszcze długo. W końcu jednak powoli się wykruszamy i lądujemy w łóżkach.

            W sobotę wstaję kilka minut po 7. Jak na pstrągi to późno, jednak doskonale zdaję sobie sprawę, że tu nie trzeba zrywać się o świcie i spokojnie ryby można łowić przez cały dzień. Przygotowuję sprzęt, herbatę do termosu. Powoli zaczynam się ubierać. W tym czasie część towarzystwa zaczyna przygotowywać śniadanie, poranną kawkę. Część szykuje się do oglądania konkursu skoków narciarskich w Sapporo.

            Tę rzekę odwiedziłem ostatni raz chyba z 15 lat temu. Pytam chłopaków gdzie iść najlepiej. Szybko dostaję dobre namiary. Zabieram kanapkę na drogę i ruszam.

            Jest świetnie, woda niska, klarowna, przyjemna temperatura. Ech żeby tylko brały. Miejscówki wskazane przez z najomych są zajęte przez innych wędkarzy, ale schodzę kilkadziesiąt metrów niżej i zaczynam łowić.

            Rzeka w tych miejscach jest płytka, trzeba namierzyć rynienki w których stoją ryby i próbować skusić je do brania.

Na pierwszy ogień idą jigi na lekkich czeburaszkach. Szybko trafiam dwa małe pstrągi, później cisza.

            Po około godzinie dzwoni Wojtek, który idzie w moim kierunku. Wracam zatem w górę rzeki i po chwili się spotykamy.

            Wojto najpierw sprawdza rynienkę przy brzegu, ,później wchodzi do wody (łowimy w spodniobutach), ustawia się na dobrej miejscówce i zaczyna łowić. Nie tylko rzucać ale co kilkanaście minut wyciąga kolejne ryby. Staję obok.

            Łowienie pstrągów to nie jest raczej towarzyska metoda. Dziś jednak Wojtek znalazł idealne miejsce by łowić ramię w ramię. Zmieniamy przynęty, żartujemy i co kilka minut mamy brania. Oczywiście nie wszystko udaje się zaciąć i ni wszystko udaje się wyholować. Cały czas jednak coś się dzieje.

            Przesuwamy się kilka metrów w dół czy w górę. Co jakiś czas jeden z nas robi sobie dłuższą wycieczkę. Cały czas jednak w jednej długiej rynnie mamy kontakty z pstrągami. Ryby nie powalają wielkością. Mimo wszystko decydujemy się pozostać w okolicy do końca dnia. W międzyczasie Wojtek przynosi z kwatery kanapki i piwko. Robimy przerwę.

            Dawno tak nie odpoczywałem. Piękne widoki, piękna rzeka, świetne towarzystwo i ryby. Aż się nie chce ruszać. Leżymy na brzegu popijamy piwko, zagryzamy kanapkami. Ech chce się żyć…

Dzień powoli zbliża się ku końcowi. Myśleliśmy że wieczorem uda złowić się coś większego. Niestety brania trochę „przygasają” i stwierdzamy, że na dziś wystarczy. Wprawdzie łowimy jeszcze pojedyncze ryby ale nie samym wędkarstwem człowiek żyje 🙂

            Wracamy.

Przy obiado kolacji krótki raport znad wody.  Każdy tego dnia właściwie dobrze połowił. Ryb było naprawdę sporo, trafiły się pojedyncze większe pstrągi, był jeden czy dwa duże lipienie. Żyć nie umierać!

W międzyczasie dociera jeszcze kilka osób, które nie mogły przyjechać w piątek wieczorem. Robi się gwarno i wesoło. Na stole ląduje pudło z ciekawymi przynętami, które mają się pojawić na naszym rynku niebawem. Widać, że ktoś nad nimi dobrze popracował. Materiał gum o niebywałej plastyczności, pływalność kosmiczna.

Częstujemy się, różnymi modelami by następnego dnia wypróbować nad wodą.

Jest naprawdę wesoło. Żarty, docinki, opowieści o tym jaki kto „progres” zrobił w łowieniu w ostatnim roku 😉 Brzuch bolał od śmiechu.

W końcu powoli jeden po drugim ląduje w łóżku. Jutro też jest dzień.

Widok na rzekę.
Piękne słońce o poranku, za chwilę zasnute chmurami i deszczem.

            Niedzielny poranek wita nas trochę dziwną pogodą.

Świeci słońce ale czuć jakby za chwilę miało zacząć padać. Woda w rzece jest już lekko „trącona”, sami jesteśmy ciekawi czy będzie to miało jakiś wpływ na brania. Nie spieszymy się. Wyłowieni dnia poprzedniego decydujemy się na zwiedzanie innych odcinków rzeki.

Jemy śniadanie i tym razem wsiadamy w auto by przejechać kilka kilometrów od kwatery.

            W miejscu, do którego dotarliśmy, nie łowiłem chyba nigdy. Woda fajna, sporo głębsza niż ta, na której byliśmy wczoraj. Zaczynamy tuż przy brzegu, schodzimy niżej i obławiamy rynnę przy niewysokiej burcie, by po kilku rzutach obłowić równą głębszą płań pośrodku rzeki.

            W końcu Maciek zapina rybę. Holuje powoli, szczytówkę trzymając blisko wody. Rybka jest zatem przyzwoita. Faktycznie, po kilku chwilach w podbieraku ląduje około czterdziesto centymetrowy tęczak. Wraca zapał.

Maciek, świetny pozytywny wędkarz, aż miło było podglądać

            Maciek idzie pierwszy, za nim Wotjo, ja trzeci. Z przyjemnością patrzę jak chłopaki łowią. Tu muszę dodać, że część ekipy to nie tylko wytrawni wędkarze ale i zawodnicy pierwszej ligi spinningowej z sukcesami na polu nie tylko krajowym ale i międzynarodowym. W skrócie: jest się od kogo uczyć.

            Na końcówce kolejnej rynny  mamy kilka brań, każdy wyciąga rybę. Później przechodzę na drugą stronę rzeki by obłowić głębsze miejsca między dużymi głazami. Brań niestety nie ma. Zmieniam miejscówkę wchodzę na środek rzeki i tam między trzema głazami prowadzę przynęty. W końcu są brania niestety trzy razy z rzędu pudłuję nie wyciągając ryby.

            Łowimy jeszcze chwilę na tym odcinku jednak be rezultatów. Decydujemy się na ostatnią zmianę miejsca. Wychodzimy z wody pakujemy się do auta i jedziemy.

Kolejne miejsca kolejne rzuty. Niestety ryby dziś są dużo bardziej chimeryczne. Do tego pogoda nie ułatwia nam sprawy. Wiatr coraz mocniej wieje i coraz trudniej kontrolować przynęty na lekkich główkach. W końcu widzę, że Wojtek zacina rybę. Hol w mocnym nurcie się przedłuża, więc idę w jego kierunku. Wygląda na to, że pod koniec łowienia będzie można strzelić jeszcze fotę z rybą. Okazuje się, że to również tęczak. Ryba fajna, ładnie walczyła.

Pstrąg złowiony zimą w dużej rzece
Ta ryba to nagroda za wytrwałość. Wielu opuściło by miejscówkę dużo szybciej!

Oddajemy jeszcze kilka kontrolnych rzutów i zbieramy się.

Towarzystwo też powoli zjeżdża na kwaterę. Kilka osób trafiło dobre miejsca, dobrze połowili w górnych partiach rzeki, czas przesuszyć spodniobuty, spakować wędki i ruszać w drogę powrotną by po kilku godzinach zameldować się w domu.

To  był naprawdę dobry wyjazd. Świetne towarzystwo, piękna rzeka i sporo ryb. Po powrocie do domu trzeba będzie jeszcze raz spojrzeć do pudełek, sprawdzić zestawy i na moich bezrybnych rzekach wypróbować nowe techniki J

A w kilku godzinną podróż nad tę piękną rzekę jeszcze postaram się wybrać w tym roku.

Marek

Rok Spinningisty część pierwsza. Styczeń.

To jeden z najtrudniejszych ,jeśli nie najtrudniejszy dla mnie, wędkarski miesiąc. Mieszkam na południu Polski i pstrągów jeszcze nie można łowić. Z wypraw na trocie wyleczyłem się już dawno temu. Pozostały do łowienia zimowe klenie, jazie i okonie. Łatwo więc nie jest. Nie ma co jednak marudzić trzeba przetrwać ten miesiąc i dobrze go wykorzystać 🙂

Porządki.

Zaczynam zazwyczaj pierwszego stycznia, od porządków w sprzęcie. Jeśli impreza sylwestrowa nie była zbyt huczna, cały dzień poświęcam na rozbrojenie wszystkich wędzisk, czyszczenie przelotek, blanków uchwytów. Dodatkowo wyciągam wszystkie pudła, skrzynie i torby z przynętami i staram się to choć wstępnie ogarnąć.

Sprawdzam też wszystkie ciuchy wędkarskie. Kurtki, spodnie, kominy, rękawiczki, skarpetki. Każdy detal. Nie chcę mieć niespodzianek, przed kolejnymi wędkarskimi wypadami.

Przy okazji robię listę rzeczy, które muszę zakupić. Zawsze na którymś kołowrotku trzeba wymienić plecionkę, dokupić fluorocarbony i żyłki na przypony, agrafki, krętliki … Sprawdzam wszystko.

Na bok odkładam rzeczy, których dawno nie używałem. Te lądują do sprzedaży na wszelkiego rodzaju grupach społecznościowych i portalach aukcyjnych.

Szczerze każdego zachęcam by w tym okresie zrobić taki remanent w sprzęcie. Mi bardzo pomaga w tym by później szybciej i łatwiej wybrać się na ryby i być naprawdę przygotowanym do sezonu.

Nie oszukuję się, że uda się to wszystko zrobić jednego dnia. Trzeba jednak zacząć i pod koniec tygodnia zazwyczaj cały ten bałagan mam jako tako poukładany.

Wypady nad wodę.

Całe szczęście styczeń to nie tylko porządki ale i łowienie.

Tak jak wspomniałem wyżej w styczniu właściwie do wyboru mam tylko trzy gatunki. Jazie i klenie o tej porze roku to niełatwa zdobycz. Żerują albo bardzo chimerycznie albo „odpalają” dosłownie na godzinę i trzeba być w odpowiednim miejscu o odpowiedniej porze by coś ciekawego złowić.

Ryb tych zazwyczaj szukam w Odrze (do niej mam bowiem najbliżej). Jeśli mam mieć jedno czy dwa brania to chciałbym by ryby były jak największe. Dlatego łowię zazwyczaj w okolicy głębszych miejsc, zastoisk czy wstecznych prądów. Wybieram jednak te miejsca, gdzie jest już wyraźny nurt. Przynęty oczywiście prowadzę wolno lub bardzo wolno staram się też by były cały czas jak najbliżej dna.

Okonie szukam już w samych zastoiskach, na wodzie niemal stojącej. Są zazwyczaj obok jazi i kleni.

Od roku 2020 w okręgu PZW do którego należę dozwolono również połów okoni na spinning na zbiornikach z wodą stojącą. Dzięki temu jest jeszcze szansa na grubego zimowego pasiaka z zaporówek czy żwirowni.
(Edit: Ze względu na notoryczne łamanie przez wędkarzy okresów ochronnych i łowienia szczupaków i sandaczy na tarliskach zakaz w wielu miejscach powrócił)

Sport dla cierpliwych. Mało brań ale może trafić się okaz.

Dodatkowo do dyspozycji są jeszcze kanały. Mam jednak wrażenie, że w styczniu dużego okonia na kanale mega trudno złowić. Można czasem fajnie pobawić się z drobnicą i licząc na statystykę po przerzucaniu kilkudziesięciu trafić na ładną rybę, ale zdarza się to niezmiernie rzadko.

Zimowy Kanał
W okolicach mostów zawsze grupują się ryby.

Jest jeszcze jedna ryba, którą w styczniu łowię. Niestety łowisko, które mam do dyspozycji nie grzeszy urodą, dlatego bywam tam raczej rzadko. Ryba o której piszę to pstrąg tęczowy.

Łowisko należy do typu „Put and Take” a co za tym idzie ryby głównie można tam spotkać po zarybieniu. Tych zaś w styczniu jest bardzo mało a tęczaki, które pozostały w rzece, są mocno przepłoszone a często i pokłute. Nie są to łatwe ryby do łowienia ale dzięki temu można sobie zrobić niezły trening przed rozpoczęciem sezonu na pstrągi potokowe. Przetestować sprzęt, wybrać przynęty, ułożyć podstawowe pudełka.

Wykonywanie przynęt

Kogut na sandacze
Gotowy, klasyczny sandaczowy kogut.

Styczeń to również dla mnie czas uzupełnienia pudełek z kogutami i jigami. Dużo łowię na ten rodzaj przynęt i dużo też frajdy sprawia mi ich przygotowywanie. Dlatego tez wieczorkiem, kiedy już ucichnie za oknem gwar dnia chętnie siadam przy imadle. Nie muszę się spieszyć, mam kontakt z wędkarstwem i naprawdę w ten sposób odpoczywam. Wierzę, że wielu wędkarzy w tym czasie robi woblery, błystki, czy tak jak ja koguty lub jigi. To naprawdę kapitalna sprawa. Frajda ze złowienia ryby na własną przynętę też jest spora. Tutaj znajdziesz teksty o robieniu przynęt.

Pod koniec miesiąca wracam też do pudełek z gumami. Lubię czasem je trochę tuningować. Zmieniam kąty ustawienia ogonów, niektórym trochę pozmieniam kolorystykę albo powklejam oczy lub grzechotki.

Malowanie główek.

Ostatnią styczniową czynnością jest malowanie główek jigowych. Wprawdzie staram się to robić na bieżąco, ale nie ma się co oszukiwać. Zawsze w pudełkach znajdzie się kilka garści ołowiu, który trzeba pomalować.

Robię to z dwóch powodów.

Po pierwsze uważam że kolor główki naprawdę ma znaczenie i że główka jigowa jest nie tylko obciążeniem do haczyka i przynęty ale też integralną jej częścią.

Po drugie zaś  pomalowane główki nie pokrywają się tlenkiem ołowiu. Substancją zabójczą dla naszego organizmu. Dbam też zatem przy okazji o moje zdrowie.

I tak to mija mi styczeń. Wydawało by się miesiąc zupełnie nie wędkarski. Jeśli jednak dobrze się go spożytkuje będzie to procentowało przez cały niemal rok.

Jak złowić okonia zimą

Zimowe łowienie okoni nie należy do najłatwiejszych. Zimna woda na większości łowisk wpływa na obniżenie aktywności ryb. Trudno dobrać się do dużych  okoni a warunki atmosferyczne nie zachęcają do wielogodzinnych wypraw zakończonych kilkoma ledwo wyczuwalnymi braniami. Mimo to uważam, że warto poświęcić kilka zimowych wypadów by spróbować złowić okonia zimą.

Gdzie szukać okoni zimą?

W kanałach (nie zabrzmiało to dobrze :)). Mieszkając na południu polski mam do dyspozycji głównie kanały Gliwicki i do niego przylegające. W wielu miejscach zimą nie zamarza i można z powodzeniem szukać w nich ryb.

Ja zazwyczaj zaczynam zimowe łowienie okoni w miejscach gdzie późną jesienią grupowały się leszcze. W ich pobliżu zazwyczaj kręciło się kilka sandaczy i stado okoni. Czasem mniejsze, czasem większe. Zimą w tych miejscach warto poszukać większych okazów.

Dobre też będą okolice wszelkiego rodzaju budowli spiętrzających wodę (śluzy, tamy, jazy). Rzecz jasna należy pamiętać o regulaminowej odległości pozwalającej wędkować.

Dobre też będą okolice mostów, zarówno tych czynnych jak i już rozebranych.

Miejsca wymienione wyżej są miejscami, w których można najłatwiej zlokalizować okonie zimą. Przez to też są najbardziej oblegane przez wędkarzy, ryby są najbardziej „skłute” i trudno o złowienia okazu.

Idealnie jest gdy na kanale znajdziemy jakieś podwodne zwalisko gruzu, utopione drzewo, zarwane umocnienia brzegu, które wpadły do wody. W tych miejscach zazwyczaj będzie też stado okoni. Może nie tak duże jak w wymienionych najpierw miejscówkach, ale za to zazwyczaj są to ryby większe, a przede wszystkim często takie miejsce jest mniej znane i możemy je mieć tylko dla siebie.

Jak złowić okonia zimą

Drugim rodzajem miejsc, w których łowię okonie są rzeki. Najbliższą mi dużą rzeką z okoniami jest Odra. Ryb szukam w pobliżu główek, w klatkach między nimi, we wstecznych nurtach i jeśli nie zamarzną w starorzeczach. Tu potrzebna jest cierpliwość i współpraca z innymi wędkarzami.

Bowiem znalezienie miejsca gdzie jest solidne stado okoni w interesującym nas rozmiarze czasem graniczy z cudem i można na to poświęcić wiele dni a efekt może być mizerny. Jeśli jednak mamy zgraną grupę kilku osób i podzielimy się miejscówkami do sprawdzenia. Wtedy możemy liczyć że przez całą zimę będziemy mieli miejsce na fajne ryby.

Dodatkowym plusem poszukiwań okoni w rzece jest to, że „przy okazji” możemy znaleźć też klenie i jazie. Te ryby bo wiem zazwyczaj będą zimowały w pobliżu okoni. Do tego też możemy zacząć typować wiosenne miejscówki na łowienie tych gatunków.

Ryb szukam również w zbiornikach zaporowych, żwirowniach, różnego rodzaju zapadliskach. Im mniejsza woda tym bardziej trzeba się spieszyć. Wystarczy bowiem nawet niewielki mróz bo woda pokryła się cienką warstwą lodu i wtedy jest po łowieniu. W poszukiwaniu okoni zimą w wodzie stojącej kieruję się jedną zasadą. Im głębiej tym lepiej. Nie kombinuję. Po znalezieniu najgłębszych miejsc, tylko je obławiam. Najlepsze moim zdaniem są ostre spady, które zaczynają się jak najbliżej brzegu.

Boczny trok i drop shot zimą

Moimi podstawowymi i właściwie jedynymi sposobami by złowić okonia zimą są Drop shot i boczny trok. Nie jestem specjalistą od Texas i Carolina Rig, dlatego też na razie nie będę o tym pisał. Stosuję te metody okazjonalnie i myślę, że dopiero pod koniec sezonu, ewentualnie w kolejnym pokuszę się o kilka zdań na ten temat.

Wróćmy zatem do dwóch głównych technik.

Łowiąc okonie zimą, wiążę zazwyczaj bardzo długi boczny trok. Nie stosuję krótszych niż metr a często końcowy odcinek żyłki czy fluorocarbonu ma ponad 1,5m. Kiedy ryby dobrze biorą łowię na plecionkę a dopiero końcowy odcinek zestawu robię z monofilamentu. Jeśli  ryby żerują słabo bądź bardzo słabo, to w przypływie rozpaczy biorę do rąk bardzo miękką wędkę i kołowrotek z nawiniętą żyłką 0,12 lub 0,14mm. Taki zestaw właściwie nie pokazuje brania, ale za to ryba niemal nie odczuwa oporów przy zasysaniu przynęty. Czasem tylko stosując ten zestaw udaje mi się złowić okonie zimą.

Jeśli chodzi o Drop shot, to mój zestaw nie różni się niczym szczególnym od tego, który stosuję, przez cały sezon. Bardzo czuły kij pozwalający bezpiecznie operować ciężarkami w granicach 20g, plecionka 0,08 i do tego przypon z  dobrej jakości żyłki około 0,18mm.

Zimą łowię głównie na żyłki. Większa średnica pozwala mi bezpiecznie na duże odległości rzucać wspomnianymi ciężarkami a miękkość żyłki daje mi większe szanse na zacięcie najdelikatniejszych brań. Mam bowiem wrażenie, że czasem zbyt sztywny flurocarbon nie pozwala okoniowi, który delikatnie żeruje zassać przynęty na tyle by można go było dobrze zaciąć.

Jak łowić okonie zimą?

POWOLI 🙂

W sumie mógłbym zakończyć na tym jednym słowie ale, że jestem gadułą to trochę się rozpiszę.

Tak jak napisałem powyżej, przynęty prowadzę powoli. Łowiąc na boczny trok staram się by ciężarek nie odrywał się od dna a jedynie po nim przesuwał. Często staję tak by ruchem wędki przesuwać go po dnie. Następnie utrzymując cały czas napiętą linkę wybieram luz i powtarzam całą operację. Zanim też zacznę wybierać linkę robię przerwy.

Brania przy takim prowadzeniu zazwyczaj są bardzo delikatne albo w momencie przesuwania przynęty zaczynamy odczuwać lekki opór. Wtedy zacięcie, lekkie, płynne i zdarza się, że płynnie przechodzimy do holu.

Stosując Drop shot. Robię zazwyczaj jeden obrót korbką podczas przestawiania ciężarka lub częściej płynny ruch szczytówką a kołowrotkiem wybieram jedynie plecionkę.

Ruchy szczytówki gdyby spojrzeć z boku, przypominają delikatne i bardzo płynne falowanie.

Łowiąc zimą okonie w ten właśnie sposób staram się prowadzić przynęty. Wolno i płynnie, falującymi, miękkimi ruchami. Bez mocnych szarpnięć czy podskoków. 

Żałuję, ale o tej porze roku właściwie nie łowię okoni przynętami uzbrojonymi w główki czy czeburaszki. Mimo, że stawiam te sposoby ponad drop shot czy boczny trok, to używając lekkich główek nie miałbym szans dorzucić do stanowisk ryb.

Jakie przynęty używam zimą na okonie?

Stosując wyżej dwie wspomniane metody siłą rzeczy łowię tylko na gumy. Są to przede wszystkim wszelkiego rodzaju jaskółki, twistery, raczki czy inne dziwne robactwo J. Do bocznego troka również stosuję twistery, zarówno te z jednym jak i z dwoma ogonami. Na rynku są tysiące przynęt i każdy z nas musi sobie dobrać te najlepsze do swojego łowiska.

Są jednak dwie cechy wspólne które wyróżniają moje zimowe okoniowe przynęty.

Po pierwsze wielkość. Przynęty zimą stosuję naprawdę niewielkie. Nie przekraczam 5cm a często zdarza się, że gumki na moich zestawach mają niewiele ponad centymetr.

Drugą charakterystyczną cechą są wybierane przeze mnie ( a może powinienem napisać, przez okonie) kolory. Woda zazwyczaj jest super przejrzysta więc i kolory nie będą krzykliwe 🙂

Zimowy okoń z przezropczystej wody

Zimą królują brązy, naturalne odcienie oliwki i szarości. Największą ekstrawagancją jaka czasem mi się sprawdza to kolory w odcieniach brudnej pomarańczy czy przypominających ochotkę.

I to właściwie wszystkie sekrety mojego zimowego okoniowania. Mam nadzieję że poza zastanawianiem się jak złowić okonia zimą, ruszysz nad wodę i dopadniesz prawdziwy okaz 🙂

Czego sobie i Tobie życzę.

Marek

Jig na pstrągi czyli chruścik domkowy jak wiążę

Kiedy nie mogę pojechać na ryby…

… szukam sobie zajęć związanych z wędkarstwem. Jednym z ulubionych jest wiązanie kogutów, jigów i much. Nie są to wystawowe czy katalogowe przynęty, jednak ich przygotowywanie sprawia mi niesamowitą frajdę, a te którymi będę się chwalił na blogu są nawet skuteczne.

Z jigów na „pierwszy ogień” imitacja chruścika domkowego. Jig nie wymagający wyszukanych materiałów a imitujący pokarm ryb, który w mniejszej bądź większej ilości występuje właściwie w każdej wodzie.

Zanim umieszczę główką jigową w imadle…

Przygotowuję „chruścika”.

Biorę kawałek cienkiej linki wykonanej ze sztucznych materiałów. Może być kawałek sznurka do prania, rdzeń linki budowlanej. Co mam „pod ręką”. Staram się wybrać kolor zbliżony do naturalnych kolorów chruścika. Białe, kremowe, lekko oliwkowe, blado zielonkawe. Następnie przypalam końcówkę by stałą się czarna i imitowała główkę chruścika.

Następnie

Umieszczam główkę jigową w imadle.

Zazwyczaj lekką od 1,5 do 3g na haku nr 1 bądź 2.

Główka z haczykiem do jiga pstrągowego
Rozpoczynam wiązanie; nicią pokrywam haczyk.

Główki stosuję bez kołnierzy, jeśli takich nie mam, po prostu szczypcami zdejmuję go pozostawiając samą główkę. Tak jak zawsze nicią wiodącą robię podkład, by kolejne materiały nie ślizgały się po „gołym” haku.

W trakcie wiązania jiga na pstrągi
Przywiązuję „robaka” do haczyka.

Teraz przywiązuję naszego nylonowego, „przypalonego” robaczka do haka. Pozostałą część aż do główki pokrywam nicią wiodącą, tak by stanowiła podkład pod materiał, z którego zrobię „domek”.

Jak zrobić jiga na pstrągi.
Przywiązuję pióro, tak by wewnętrzna jego część stykałą się z hakiem.

Nicią wracam do łuku kolankowego i przywiązuję malutkie pióro kuropatwy. Następnie przytrzymując szczypczykami do jeżynek robię właśnie taką jeżynkę, która będzie imitowała nóżki naszego robaka. Zależy od wielkości pióra, ale udaje mi się zazwyczaj obwinąć piórko dwa razy, rzadko trzy.

Jak zrobić jiga na pstrągi.
Robak z odnóżami przywiązany do haka.

Mocną łapię nitką końcówkę pióra, odcinam pozostałą część stosiny, lub dla pewności pokrywam ją nicią prowadzącą. Jeśli zbyt lekko „złapał” bym jeżynkę rozwinęła by się i trzeba by było robić przynętę niemal od nowa.

Czas na mieszkanko chruścika.

Jak zrobić jiga na pstrągi
Obwiązuję trzonek haka nicią (chyba moherową).

Czyli domek. W warunkach naturalnych zbudowany jest z drobinek drewna, żwiru. Można imitować te materiały na wiele sposobów. Mi kiedyś wpadła w ręce dziwna włochata nić, którą niemal można by nazwać chenillą i najbardziej jej lubię używać. Przywiązuję więc ją tuż za jeżynką, tak by lekko pochyliła ją w kierunku tyłu haka. Nić wiodącą przeprowadzam do główki a następnie obwijam chenille wokół trzonka haka. Kiedy „dojadę” do główki, nicią wiodącą łapię ostatni materiał, odcinam pozostałą resztę i zakańczam węzłem.

Jig na pstragi.
Gotowy Jig na pstrągi. Imitacja chruścika domkowego.

Po skończeniu zawsze wkładam jiga do wody. Dopiero wtedy widzę jak będą tą przynętę widziały pstrągi lub inne ryby.

Kogut sandaczowy, jak zrobić przynętę na krok po kroku.

Wykonanie świetnej sandaczowej przynęty jest naprawdę proste. Więc jak zrobić koguta? Postaram się napisać krok po kroku jak to robię. W jakiej kolejności przywiązuję poszczególne elementy do korpusu przynęty i kiedy należy uważać by nie zniszczyć własnej pracy.

Rozpoczynamy wykananie koguta

Główka do koguta
Główka dobrze umieszczona w imadle pozwoli do końca przyjemnie wiązać

 

Zaczynam od umieszczenia główki z kotwicą w imadle. Warto precyzyjnie wyregulować nacisk szczęk imadła. Zbyt mały ścisk sprawi, że korpus nie będzie stabilny w trakcie wiązania koguta, zbyt mocny, sprawi, że imadło będzie się niszczyło i w końcu przestanie trzymać haki czy kotwice.

Główka w imadle, zaczynamy zatem nawijać nitkę. Staram się ściśle pokryć nicią całą powierzchnię drutu i kotwicy, która dalej ma styczność z piórami i kryzą. Robię to dlatego by wspomniane części koguta nie ślizgały się na „gołym” drucie.

Wiązanie koguta na ryby
Nić stanowi podkład pod pióra i chenille.

Czas na przywiązanie najważniejszego elementu naszej przynęty

Następnie po jednym przywiązuję pióra. Wewnętrzną częścią do korpusu. Minimum trzykrotnie każde pióro owijam nicią. Pióra układam w ten sposób by przechodziły pomiędzy grotami kotwicy. Oczywiście końcówki każdego z piór mają wystawać poza kotwicę dokładnie tyle samo. Jeśli pióra mają bogate podbicie puchowe warto tak dobrać ich długość by to podbicie „wystawało” poza kryzę. Sprawi to że będzie mała dodatkowy, puszysty element.

Jak zrobić koguta
Dobrze ułożone pióra koguta odpowiadają za pracę przynęty

Kiedy pióra są już stabilnie umieszczone, nicią przechodzę do tylnej części przynęty, do miejsca gdzie chcę przywiązać kryzę z chenille. Przywiązuję końcówkę chenille a następnie nicią przechodzę do samej główki. Następnie tworzę kryzę koguta poprzez obwijanie chenilli wokół drutu i kotwicy.

Jak zrobić koguta na sandacze
Chenille przywiązujemy mocno nicią.

Kończę przy samej główce koguta.

Pozostało już tylko „złapać” nicią kryzę, trzykrotnie obwinąć tuż za główką i wykonać węzeł. Ja wykonuję go wiązadełkiem (finisherem), starając się by nić ześlizgiwała się z główki i chowała pod chenillą. Węzeł zabezpieczamy kropelką szelaku bądź kleju i mamy gotową przynętę.

Kogut na sandacze
Najważneijszy moment. Kończymy wiązanie wepnym węzłem przy główce

Na koniec kilka trików, które pomogą w wiązaniu.

Przed rozpoczęciem pracy, warto wybrać pióra, tak by były jednakowej długości, podobnej szerokości, z puchem w tej samej odległości od końca pióra. By nie były poskręcane.

Niepotrzebne końcówki piór odcinamy od razu, by nie przeszkadzały w trakcie wiązania.

Kiedy przywiązujemy pióro, pierwszy i drugi nawój nici nie róbmy z całą możliwą siłą. Pozwoli to na ewentualne precyzyjne ustawienie pióra przed ostatecznym dociśnięciem go nicią do korpusu przynęty.

Najważniejsza rada. Ostrożnie, precyzyjnie używaj nożyczek. Jeśli przetniesz nitkę, w trakcie pracy nad kogutem, zniweczysz całą swoją wcześniejszą pracę.

Kogut na sandacze
Gotowy, klasyczny sandaczowy kogut.

Jeśli kogut którego samodzielnie wykonacie się wam nie podoba, pióro nie układa się tak byście sobie życzyli a spod kryzy wystaje nić… . Nie przejmujcie się tym. Uważam, że nie tylko na każdego da się złowić rybę ale nawet ten niekoniecznie idealny może być bardziej skuteczny niż wymuskane przynęty mistrzów imadła.